Yeterki oğlum üzülmesin

Bugün ne anlatsam diye hiç düşünmedim ve direkt yazmaya başladım…

Herzamanki gibi güne erken başlayıp, koştur koştur hazırlanıp, 5 yaşındaki oğlumu uyandırmadan evden bir kaçısım vardı ki sormayın… Bazen tam odadan çıktığımda oğluma yakalanıyor ve enaz 10 dakika onu ikna etmek için uğraşıyorum…

  • Anneee bugün işe gitme
  • Neden oğlum
  • Ben seninle oyun oynamak istiyorummm
  • Ama oğlum annen çalışmak zorunda. Annem çalışmazsa sana akşamları sürpriz yapamaz…
  • Peki bu akşam ne sürpriz yapacaksınnn
  • Hımmm. (Sabah sabah akşama ne sürpriz yapmalıyım diye düşünemiyor insan. Aklıma ilk gelen şeyi söylüyorum ben de) Dondurma istermisin?
  • Olurrr, hem de çok güzel olur. Akşama gündüz gel oldu mu? (Hava kararmadan gel demek istiyor yavrucum 🙂
  • Tamam oğlum…

diyerek kaçıyorum evin kapısından. Bu dakikaları tekrar tekrar yaşamamak için bazen çıkmam gereken saatten önce çıktığım bile oluyor. Ne yapalım 10 dakika fazla bekleriz otobüs duraklarında, yeterki oğlum beni yolcu ederken böyle bir üzüntü yaşamasın. Her zaman sürpriz yapma imkanım olmadığından bazen aldığı yanıtlarda onu hüsrana uğratabiliyor.

Hayat ne kadar zor değil mi? Bu zamanda bir annenin çalışmak zorunda olması mı, yoksa çalışan tek kişinin anne olması mı kötü bilemiyorum. Evlendikten sonra tam 9 sene iş bulamamış ve bir süre sonra da aramayı bırakmıştım. Ama şimdi çalışıyorum şimdi de eşim çalışamıyor.

Para kavramının ne olduğunu bilmeyen oğluma dert anlatmaya çalışmak kadar zor birşey yok zaten. Sıkıntı içinde sıkıntı…

Siz benim yerimde olsaydınız ne yapardınız?

Yeterki oğlum üzülmesin
Bu yazıyı değerlendirin..

Fikrinizi belirtmek ister misiniz?